แฟนบอกว่าอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว

สวัสดีครับก่อนจะเล่าเรื่องก็ขอเล่าความเป็นมาเเต่แรกเลยแล้วกันนะครับ
เราอยากมาเล่าเรื่องราวในชีวิตวัยรุ่นของเรา ..ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว วันที่ฟ้าเริ่มมืดลง…ตอนนั้นเราอายุ 18 ปี แฟนเรา 22
ตอนนั้นเรามีแฟน คบกันมา2ปีอยู่ด้วยกันตลอด อยู่บ้านเราเหมือนเป็นส่วนนึงในชีวิตและครอบครัวจนวันนึงเค้าบอกว่าต้องกลับไปอยู่บ้านเพราะ แม่ไม่สบายเราก็ตกลงตามนั้น เจอกันแค่เสาร์-อาทิตย์แล้วกัน ความสัมพันธ์ ความห่างกัน ความอะไรก็แล้วแต่ เราเป็นฝ่ายไปหา ไปหาได้ไม่นาน เริ่มมีข้ออ้างว่าไม่ให้ไปหา ก็ไม่เป็นไร คุยโทรศัพท์กันก็ได้ ตอนนั้นเราไม่คิดว่าเค้าจะมีคนอื่น หรือ นอกใจเราเลย เพราะเค้าเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเรากำลังเจอกับอะไรบ้าง ณ ตอนนั้น…เราอยู่บ้านกับครอบครัว มี พ่อ แม่ น้า พี่ชาย แล้วก็เรา 5 คน **1ปีที่แล้ว ยายเราล้มเป็นอัมพฤกษ์ ซีกซ้าย รับยายมาดูแลที่บ้านเพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้**มหาลัยปี1 พ่อเราเป็นมะเร็งที่ตับ ระยะที่3เราร้องไห้ทุกวัน  เป็นเค้าที่อยู่ข้างเราตลอด เป็นกำลังใจให้เราได้ทุกเรื่อง เรารับไม่ไหวกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่สุดท้าย เราก็ต้องยอมรับในการที่ต้องแยกกัน ต่างคนต่างทำหน้าที่ แต่โทรคุยกันตลอด…วันนึง เพื่อนเราโทรมา ตี1กว่าๆเพื่อน : ฮัลโหล แฟนโดนรถชนเป็นอะไรมากป่าววะเรา: อย่ามาตลก กูพึ่งวางสายกันเมื่อกี้ มันอยู่บ้าน นอนแล้วเพื่อน: เฮ้ยจิงๆ กูเห็นในเฟส ไม่รู้ใครลงรูป เลือดเต็มหน้ามันเลย เข้าไปดูเลยตอนนี้เรา :ตอนนั้นเราไม่มีอินเตอร์เน็ต(คิดในใจมันอำกูแน่ๆ) เลยตัดสินใจโทไปเบอร์แฟน
……………………
เรา ฮัลโหล ปุ๊บ เสียงหวอดังมาก ผู้ชายรับโทรศัพท์บอกว่าเเฟนเราถูกรถชน สลบอยู่ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลย กำลังนำส่ง รพ.เรารีบโทรไปเบอร์แม่เค้า เบอร์พี่สาวเค้า พอเค้ารับสายแล้วเค้าบอกว่าอยู่ รพ.ห้องนี้ชั้นนี้ รีบมานะ เราไม่รู้อะไรเลยเรารอพ่อแม่ตื่นตอนเช้า แล้วบอกพ่อกับแม่ ว่าแฟนเราโดนรถชน พ่อรีบเอารถออกพาไปที่รพ. ไปถึงภาพที่เห็น มันจริงใช่มั้ย แฟนเรานอนอยู่บนเตียงที่ใส่สายเต็มตัวไปหมด พร้อมกับเครื่องช่วยหายใจ เราไม่ถามอะไรสักคำเดินเข้าไปจับมือ ที่มีเลือดติดอยู่ในเล็บ เราไม่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลย ได้แต่ร้องไห้ รู้สึกว่าถ้าเค้าอยู่กับเราเค้าจะไม่เจอเรื่องแบบนี้แน่ๆเราเอาน้ำอุ่นกับไม้จิ้มฟัน มานั่งแคะคราบเลือดที่เล็บออกทั้งน้ำตาสักพักมีเสียงเคาะประตู
………………..ผมไปเคลียเรื่องที่ สน. มาแล้วนะ แม่ ผู้ชายแปลกหน้า ที่ดูคุ้นเคยกับแม่และพี่สาวแฟนเรา มากๆเรายืนงงๆ ฟังเค้าคุยกันกับที่บ้าน และสายตาของแฟนเรา ที่ใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่ แต่..น้ำตาไหลเราหันไปมองหน้าแฟนเรา เหมือนเค้ามีอะไรจะบอกเรา แต่ความรู้สึเราสัมผัสได้ถึง ……เราเดินออกจากห้อง แล้วโทรหาแม่บอกว่า กลับกันเถอะแม่ รออยู่ข้างนอกกนะ พ่อกับแม่เราก็พอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นผู้ชายคนนั้นคือใคร ..ผัวใหม่..  เค้าโกหกเราแต่แรก ว่าแม่ไม่สบาย เราเชื่อมาตลอด จนวันนี้ที่ได้รู้ความจริงที่โหด ในสถาณการณ์ตอนนั้นมรสุมชีวิต คนที่ไว้ใจ ร้ายที่สุด …เราก็ออกไปจากชีวิตเค้า คอยห่วงอยู่ห่างๆ ไม่ใช่หน้าที่เราแล้ว และตรงนั้นก็ไม่ใช่ที่ของเรา อีกต่อไป…เราแทบล้มทั้งยืน ทำกันได้ลงคอ บอกกันดีดีเราก็ยอมปล่อยนะ ทำไมต้องโกหก เราไม่โกรธไม่เกลียด เราแค่เสียใจ มาก เท่านั้นเอง
สุดท้ายเราทั้งคู่ก็ตัดสินใจว่าเราคงมาได้สุดทางกันเท่านี้และ “เลิกกัน” ในที่สุด ช่วงที่เราเลิกกันเป็น ก็มีคนเข้ามาคุยด้วย แต่สุดท้ายรู้สึกว่ามันไม่ใช่และได้ลองกลับมาปรับความเข้าใจกันดู
บทสนทนาที่.. สันขวาน!!แฟน : จำได้ปะที่กูเคยบอกว่ากูอยากมีลูกอะ เรา : อืมกูก็ชอบเด็กนะ แต่คงต้องไปหาผัวใหม่แล้วล่ะแฟน : กูมีอะไรจะบอก  กูท้องได้ 3 เดือนแล้วเรา : …………………………………
…กลับมาเหมือนจะดี..ดีนะที่ท้อง!!
พอเราเลิกกันก็ไม่คุยกัน แล้วพอกลับมาคบมันก็ไม่เหมือนเดิมความรู้สึกมันก็น้อยลงนะ แล้วตอนนี้ถ้าให้เหมือนเดิมมันคงไม่ได้แล้วแหละ เราใจอ่อนมาตลอด แต่ตอนนี้เราขอตัดมันเลยดีกว่า เพราะต่อให้เรากลับไป มันก็แย่ลง อยู่ดีกลับไปหา “พ่อของลูกเถอะ” ขอให้มีชีวิตคู่ที่ดีนะ ถึงแกจะเป็นแฟนที่แย่ ก็ขอให้เป็นแม่ที่ดีนะ มีอะไรก็โทรมาปรึกษาคุยด้วยได้ ต่อจากกนี้ก็ดูแลตัวเองดีๆนะ มีคส.มากๆ ลาก่อน…
#ไม่ว่าจะทำอะไรไปเราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เราพูดในสิ่งที่เราทำ เพราะมันไม่ใช่แค่ตัวเราคนเดียวมันหมายถึงครอบครัวเราพ่อแม่เรารวมถึงพ่อแม่ของคนรักเราด้วย แล้วในอนาคตยังจะต้องมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก คงต้องมีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นอีกไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว ก็ล้วนเป็นบทเรียนให้เราทั้งนั้นถ้าสุดท้ายศึกษาแล้วเข้ากันไม่ได้ก็ต้องจบ