ตอนเด็ก ๆ ฉันปรารถนาความรักแบบเทพนิยาย แต่พอโตขึ้น…ฉันไม่อาจทำให้ความฝันของตัวเองเป็นจริงได้
เพราะความเป็นจริงก็คือโลกนี้ไม่มีเจ้าชาย แล้วฉันจะกลายเป็นเจ้าหญิงได้อย่างไร บนเส้นทางชีวิตที่ยาวไกล
ฉันเฝ้ามองหาเจ้าชายในฝัน คนแล้วคนเล่าเดินผ่านมาแล้วผ่านไป มีบางคนพูดเหมือนเจ้าชายของฉันเสียจริง ๆ
แต่พอเข้าไปดูใกล้ ๆ เขากลับกลายร่างเป็นเจ้าชายอสูร เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงเดินทางต่อไป…ด้วยความหวังที่ว่าจะเจอคนในฝันเข้าสักวัน
จนถึงวันหนึ่ง…มีเงาใครบางคนเดินใกล้เข้ามา พอมองเห็นลาง ๆ ว่าหน้าตาท่าทางตรงข้ามกับความฝันของฉันทั้งหมด
ฉันเลยหลับและตั้งใจว่าจะผ่านเลยไป โดยไม่หันกลับไปมอง ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเกือบพลาดโอกาสดี ๆ ในชีวิตไปแล้ว
ถ้าไม่บังเอิญไปสะดุดก้อนหินแล้วหกล้ม “แล้วมือของคนอื่นที่ฉันคิดว่าไม่ใช่นั่นเอง ที่ช่วยมารองรับความเจ็บปวดทั้งหมดไว้”
วันนี้คนในฝันของฉันไม่มีอีกต่อไปแล้ว เพราะคนที่คิดว่าดีที่สุดที่ฉันเคยเฝ้ามอง และอยากได้ความรักจากเขามาตลอด
พอยิ่งเข้าใกล้กลับยิ่งเลื่อนรางไปเรื่อย ๆ ความรักไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์เต็มร้อย แต่ความรักต้องการรักที่เต็มร้อย
คนรักของเราจึงไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ดีที่สุด แค่เป็นคนที่รักเราที่สุดก็พอ
