อยากทราบ ความหมาย หรือนิยาม คำว่า “แฟน” ของเพื่อนๆคืออะไรกันคะ ตอนนี้สับสน คือ เราเคยมีแฟนคนแรกตอนอายุ 18 ปี และก็ต้องเลิกกันเพราะผู้ชายนอกใจเราบ่อยมาก จนเราอยากพอกับคนคนนี้….มันทำให้เราเสียใจจนไม่อยากเริ่มรักใคร………เราเริ่มอยู่กับตัวเองมากขึ้น อยู่กับเพื่อนบ้าง ช่วงที่โสดมีคนมาจีบ เราก็คุยบ้างไม่คุยบ้าง ถ้าใครจีบแบบรุกหนัก เราจะบล็อคFacebook ทันที คือเหมือนเราเริ่มจะเอือมๆๆ พอเราชอบใครสักคน เราก็ไม่รู้จะจีบเขายังไง ……ส่วนใหญ่เราจะทำงาน ว่างๆเราชอบขับมอไซไปเที่ยวคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว จนเราเริ่มชิน พอไปกับคนอื่นเหมือนเราจะหงุดหงิดง่าย เราไม่ชอบรออะไรนานๆ ไม่ชอบอะไรที่วุ่นวาย ชอบขับมอไซเรื่อยๆ โดยเฉพาะเวลาอารมณ์ไม่ดี เหมือนเราได้อยู่กับตัวเอง คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ชอบที่ไปนั่งที่บรรยากาศดีดี นั่งคิดอะไรเพลินๆ …แต่บางครั้งก็เหงาอยากมีแฟน อยากมีใครสักคน ไปเที่ยวไปกินข้าว ปรึกษากันได้ แต่พอมีคนแบบนี้เข้ามาในชีวิตเรา เรากลับลังเล ไม่กล้าคบเป็นแฟน ทั้งที่เขาเป็นได้ทั้งพี่ ทั้งเพื่อน ทั้งที่ปรึกษา ทำให้เราสบายใจขึ้นเวลาเรารู้สึกแย่ เรากับเขาอายุห่างกัน 10 ปี อยากทราบว่า คำว่า แฟน เราควรใช้กับบุคคลแบบไหนคะ แบบไหนที่จึงจะใช้คำว่า “แฟน” และที่เราเป็นแบบนี้เพราะเราสร้างกำแพงกั้นตัวเองหรือโลกส่วนตัวเราสูง..
