รู้จักใส่ใจและเยียวยาความรัก
เรื่องที่ยากจะหลีกเลี่ยงที่สุดเวลามี “ความรัก” คือการผิดใจกัน การทะเลาะกัน และไม่เข้าใจกัน อาจมีหลาย ๆ ครั้งที่ “คนรัก” ทำให้เราต้องร้องไห้ และเป็นไปได้ว่าบางทีคนเราก็ “เผลอทำร้ายกัน” โดยไม่ได้ตั้งใจ
ฉันมองว่าปัญหานี้ก็เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง ที่เราต้องผ่านมาเจอเรื่องร้าย ๆ ด้วยกันเท่านั้นเอง เพราะฉะนั้น การเฝ้าคร่ำครวญว่าการมีรักทำให้เจ็บปวด จึงไม่ถูกต้องเสมอไป เราต้องกลับมาถามตัวเองว่าที่เราเจ็บปวด เพราะเราทิ้งบาดแผลทางใจเอาไว้อย่างนั้น โดยไม่ใส่ใจที่จะเยียวยาความรู้สึกของตัวเองหรือเปล่า
ช่วงเวลาที่หัวใจท่วมท้นไปด้วยความรัก เรามักจะแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าตัวเอง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร คนรักของเราก็ต้องมาก่อนเรื่องอื่นเสมอ เราเอาแต่ตั้งความหวังว่าเขาจะ “ใส่ใจเรามากน้อยแค่ไหน”
ความรักในความรู้สึกของเรา มันช่างยิ่งใหญ่และสวยงาม พอเราติดอยู่ในห้วงของความสุขนาน ๆ เข้า หัวใจเราจึงไม่ทันระวังตัว พอเขาหงุดหงิดใส่เรา โกรธใส่เรา พูดไม่ดีกับเรา และเริ่มที่จะเอาใจใส่เราน้อยลงทุกวัน ๆ ความเจ็บทำไมมันช่างรุนแรงเหลือเกิน หลายคนปล่อยให้ความเจ็บเรื้อรังอยู่ในหัวใจ โดยไม่รักษา แล้วแบบนี้…จะฟื้นคืนความรู้สึกดี ๆ ให้กันได้อย่างไร
อย่าออกคำสั่งกับหัวใจของเราว่า “ไม่แคร์” ความักอีกต่อไป เพราะการสิ้นหวัง และหมดศรัทธาในความรัก ก็เท่ากับเราหมดศรัทธาในวิญญาณของตัวเอง สิ่งแรกที่เราต้องทำเมื่อใจมันเจ็บ คือหาวิธีที่จะทำให้ความเจ็บนั้นทุเลาเบาบางลง
เมื่อการอยู่อย่างสิ้นหวังไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ก็จงปาดน้ำตาแล้วก้าวต่อไปดีกว่า เมื่อเขาทำไม่ดีกับเรา และเผลอทำร้ายจิตใจของเรา เป็นใครก็ต้องรู้สึกผิด เราต้องพร้อมเสมอที่จะ “เปิดใจ” รับเอาคำขอโทษจากเขา และให้อภัยเขา
การประคับประคองความรัก บางทีเขามันก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด การเอาชนะจิตใจของตัวเองต่างหากที่ยากกว่า ถ้าถือทิฐิ คิดแต่ว่าเขาทำให้เราเสียใจ เราจะไม่มีวันให้อภัยเขาเป็นอันขาด ทั้ง ๆ ที่หัวใจก็ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น ยิ่งเป็นการ “ทำร้ายตัวเอง” ให้เจ็บมากขึ้น
คนรักกัน…จำเป็นต้องผ่านอุปสรรคต่าง ๆ ด้วยกันให้มาก เราเจ็บเพื่อที่จะเรียนรู้ใจเขาใจเรา เราร้องไห้เพื่อจะได้เข้าใจความหมายของความเจ็บปวด เมื่อเรารู้และเข้าใจความหมายของน้ำตาทุกหยดที่เสียไปแล้ว เราจะระวังความรู้สึกของกันและกันมากขึ้น เราจะทำผิดพลาดต่อกันน้อยลง และรู้สึกดีต่อกันมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
