ก่อนที่จะเอ่ยปากขอเบอร์ ควรตรองดูก่อนว่า จุดประสงค์ของเราคืออะไร เราต้องการโทรศัพท์หาคนๆ นี้ หรือยังไม่แน่ใจจะโทรหาหรือเปล่าแต่ก็อยากขอเบอร์เผื่อเอาไว้ หรือกรณีสุดท้ายคือ รู้ตัวดีว่าเราไม่โทรไปหาแน่แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาท ซึ่งเหตุผลต่างๆ เหล่านี้จะนำไปสู่ฉากของการขอเบอร์โทรศัพท์ที่แตกต่างกัน
1. เมื่อรู้ตัวว่าอยากโทรหาคนนี้
การขอเบอร์จึงเป็นความคิดที่เข้าท่า หนึ่งในวิธีดีที่สุดคือการเข้าหาเพื่อขอเบอร์โดยแสดงความจริงใจ ยิ้ม พูดด้วยเสียงนุ่มนวล สบตา และเอ่ยปากขอเบอร์อย่างเป็นมิตร ไม่คุกคาม ตัวอย่างเช่น แทนที่จะพูดว่า ขอเบอร์ได้ไหม ก็เป็น ฉันอยากติดต่อกับคุณจริงๆ พอจะมีเบอร์ที่ฉันสามารถติดต่อคุณได้ไหม หรือเสนอเบอร์โทรศัพท์ของเราให้ การเสนอเบอร์ของตัวเองให้ เป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมวิธีหนึ่งในการหันเหความคลางแคลงใจ การเสนอให้ย่อมดีกว่าการร้อง แบบว่าเราเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ก่อน ทำนองนั้น
2. เราไม่แน่ใจว่าจะติดต่อไปหรือไม่
แต่ก็อยากเผื่อเอาไว้ คงไม่มีใครพูดออกไปโต้งๆ ว่า ฉันไม่แน่ใจว่าจะโทรหาคุณหรือเปล่า แต่คงไม่เสียหายอะไรถ้าคุณจะให้เบอร์ฉันเผื่อเอาไว้ แน่นอนว่าเป็นความจริงที่ไม่น่าฟังนัก ทางที่ดีเราควรรักษามารยาทด้วยการแสดงความใส่ใจสักนิด แต่ก็พูดออกตัวด้วย ตัวอย่างเช่น จริงๆ แล้วก็อยากโทรหาคุณ แต่ช่วงนี้งานยุ่งมาก, ต้องเดินทางบ่อย, เพิ่งเลิกกับแฟน ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันขอเบอร์คุณไว้แล้วจะโทรหาอีกสักเดือนนึง ด้วยวิธีนี้ เราก็จะไม่ทำให้ใครต้องมานั่งคอยโทรศัพท์จากเราอย่างเหงาหงอย แถมยังยังเก็บไว้ เป็นทางเลือกโดยไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบอะไร
3. เราไม่สนใจคนๆ นี้เลย
แต่รู้สึกว่าเขาหวังให้เราขอเบอร์โทรศัพท์ อย่าทำเด็ดขาดค่ะ ถ้าเราไม่สนใจก็อย่าขอเบอร์ ถ้าเราขอเบอร์ปั๊บ ย่อมถูกสันนิษฐานว่าเราจะโทรแน่นอน อย่าสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ให้ใคร ถ้าไม่คิดจะโทรก็อย่าขอ โดยเฉพาะผู้ชายจะรู้สึกว่า ถ้าไม่ขอเบอร์โทรศัพท์จะเป็นการเสียมารยาท แต่ถ้าสร้างขอบเขตด้วยการเอ่ยว่า แล้วเจอกัน หรือ ดีใจที่ได้เจอกันอีก นั่นก็เท่ากับเป็น การแสดงเจตนารมณ์ให้อีกฝ่ายเข้าใจชัดแจ้งแดงแจ๋แล้วค่ะ
