ตอนนี้เรากับเเฟนอยู่ไกลกันระยะทาง วันเวลาก็ยังไม่ได้เจอกันสักที ตอนนี้เเฟนได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเเล้ว ก่อนหน้าที่เเฟนจะเข้ามหาลัยเราพิมพ์คุยผ่านfacebookกันทุกวัน เมื่อมีเวลาเราก็โทรหากันบ้าง เเต่เมื่อไม่มีเวลาเราก็คอยบอกกันเสมอว่า “วันนี้ไม่ว่างนะ” คือเเฟนเราไปไหนมาไหนจะบอกตลอดเวลา เเล้วเราพูดคุยกันเเบบนี้เป็นเวลานานพอสมควรมันเลยเป็นความผูกพันขึ้นเรื่อยๆๆ จนเราได้รักเขามากขึ้นด้วย เเต่ดูเเล้วเขาจะไม่ได้เป็นเหมือนเก่า เขาได้เข้าเรียนมหาลัย ส่วนเรานั่นทำงาน เขาเคยบอกเราว่า ถ้าเขาไปเรียนคงไม่มีเวลาให้เหมือนเมื่อก่อนนะ ถ้าทนไม่ไหวก็บอกกันได้ เเต่เราเลือกที่จะรอ เเล้วเขาก็เปลี่ยนไปค่ะ คือ ไม่มีการพูดคุย พิมพ์คุยก็หายไป วันๆก็ออนนะคะเเต่ไม่ทักเราเลย คือเราต้องทักไปตลอดเวลา จนเราคิดน้อยใจค่ะว่าเรายังเป็นเเฟนกันอยู่ไหม ทำไมถึงไม่สนใจใยดีเราเลย ทักมาบ้างถามสักคำก็ได้ หรือเขาอาจไม่ได้รู้สึกอะำรกับเราเเล้ว ที่เป็นอยู่ตอนนี้คงได้เเต่คิดว่าเรารู้สึกรักเขาข้างเดียวเข้าเเล้ว เเต่ก็เข้าใจเขานะคะว่าเขาเรียนกิจกรรมก็มีเยอะเเถมได้อยู่กับเพื่อนตลอดเวลา เจออะไรใหม่ๆเยอะเเยะไป เเต่สิ่งเดียวที่ไม่อยากให้เจอคือ คนใหม่ค่ะ เเล้วมีอยู่วันหนึ่งเราได้ถามเขาว่า “เรายังเป็นเเฟนกันอยู่ไหม” เขาตอบกลับมาว่า “เครียดอยู่” เเล้วเราก็พิมพ์กลับไป “ตอบ” เเต่ก็ส่งเเค่สติ๊กเกอร์มา ทั้งๆที่ก็หน้าจะตอบได้ว่ายังเป็นเเฟนกันรึป่าวเเต่เขาไม่คิดที่จะตอบ เลยคิดในใจว่าเราคงไม่ใช่เล้วละเเต่ก็ไม่อยากคิดเองเออเองเเบบนี้อยากได้คำตอบ เราก็ไม่ได้จู่จี้เขาเลยนะคะ รู้ว่าคงเครียดจริงๆล่ะม้างงงงง จนวันรุ่งขึ้นไม่มีการทักมาเเต่อย่างใดเราก็ไม่ได้คุยกันเเล้วจริงๆ
