เรามีแฟนคนหนึ่ง เขาดีกับเราทำทุกอย่างให้เรา เรียกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยว่าได้ ถ้าอาบน้ำให้ได้เขาทำไปแล้ว แต่เราไม่เคยมีอะไรกัน เพราะเรายังคิดว่าเขาไม่ใช่ อาจเป็นทัศนคติที่ต่างกันมากๆเลยทีเดียว เช่น เขาขี้หึงมากๆๆๆๆถึงมากที่สุด โหโมร้าย เอาแต่ใจ ชอบหาเรื่องทะเลาะ ทำอะไรไม่คิด(เขาเคยนอกใจเราด้วย) จนต้องให้เราอธิบายอยู่ตลอดเวลา เขาไม่เคยพูดอะไร ชอบปล่อยให้เราอธิบายอยู่คนเดียว และที่หนักกว่านั้นชอบบอกเลิก บ่นว่าเหนื่อย พอเหอะอะไรอย่างนี้ บางทีเราก็เหนื่อยก็ท้อมากจนคิดที่จะเลิกหลายครั้ง แต่เพราะความดีที่เขาทำให้เรา เลยทำให้ทุกวันนี้ก็พยายามอดทนเลยว่าได้ เพราะไม่รู้ว่าจะเจอคนที่ดูแลเราแบบน้ได้อีกเมื่อไหร่ เพราะเราก็ไม่ใช่คนดีซักเท่าไหร่ เช่น เที่ยวกลางคืน กินเหล้า ดูดบุหรี่ มีโลกส่วนตัวสูง แต่เรื่องดีเราก็มีนะ เราเป็นคนเจ้าชู้นะ แต่พอมีเขาเข้ามาในชีวิตเราก็หยุด ไม่เคยนอกใจ ใส่ใจความรู้สึกเขา เก็บทุกรายละเอียด ถ้าเขาวีนมาจะรู้เลยว่าเขาเป็นอะไร แต่เขาสิไม่เคยเข้าใจ ไม่รับฟัง ทั้งที่ปากเขาก็บอกว่ารัก แต่ก็ชอบเอาเรื่องเดิมๆมาทะเลาะทั้งที่เราก็บอกเหตุผลว่าเพราะอะไร เขาก็รู้มาตลอดนะว่าเราไม่ได้รักเขาในแบบนั้น แต่รักแบบเพื่อน ครอบครัวไรงี้ เขาก็ยังจะดันทุรังคบต่อ ทั้งที่ครอบครัวเราต่างกันฟ้ากับเหว พ่อแม่เขาไม่ชอบเรา เราเคยคิดหลายครั้งว่าทำให้เขาเสียอนาคตรึป่าว เขาควรเจอคนที่ดีกว่าเรา
และจุดพีคก็อยู่ตรงนี้ คือเราจนเอาง่ายๆ ช่วงหลังเศรษฐกิจแย่ ต้องการใช้เงินเพื่อเรียน ค่าใช้จ่ายไม่พอ เราอยู่กับแม่สองคน สู้ชีวิตมาด้วยกัน ผ่านอะไรมาก็มาก ทั้งเจ็บและปวด จากเพื่อน คนรัก ที่ทรทศ จนหัวใจชากลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัว ไม่รู้สึกรักใครมากกว่าตัวเอง เอาง่ายๆมีความทะเยอทะยานสูงมาก จนกลัวตัวเองบางที
แล้ววันๆนึง เราก็เจอคนๆนึง เขามีเงินพอสมควร เอาง่ายๆว่ารวย เขาชอบเรา ตอนแรกเราเฉยๆกับเขามาก เขาบอกว่าจะส่งเราเรียนสูงๆ ด้วยความทะเยอทะยานก็คิดแล้วว่า เขาคนนี้ละที่จะทำให้เราได้เรียนดีๆ มีชีวิตดีๆ แต่ใจนึงโคตรอ่ะ รู้สึกผิดมาก เพราะแฟนเรามันดีอ่ะถึงจะไม่รักเขาก็เหอะ ไม่รู้จะทำไง แต่ค่าใช้จ่ายก็ไม่พอถ้าขาดเขาไปตายแน่ๆ ตอนนั้นโคตรเคลียด ดูดบุหรีไปสามม้วนติดๆ(ทั้งที่เราก็ไม่ค่อยชอบดูดอ่ะเพราะมันไม่ดีแต่เครียดมากจริงๆ) ไม่รู้จะเอาชีวิตไปทางไหนเลยตอนนั้น
พอเราตั้งความหวัง กลายเป็นว่า เรากลับไปชอบเขาซะงั้น ตอนนี้มีไม่ได้สนใจเงินทองอะไรแล้ว ชอบที่ตัวเขา เราไม่เป็นตัวเอง ใจจดจ่อแต่แชทเขา ตอนแรกเขาบอกชอบเราเหมือนจะจริงจังกับเรามาก แต่ไปๆมาๆเขาเหมือนลองเชิงเรา เราก็ไม่รู้ใจเขาว่า เขาคิดอะไร (เช่นแบบเมื่อวานทักมา แล้ววันนี้ไม่ทักไม่ตอบ )ทำให้เครียดหนักกว่าเดิม กลายไปว่าเดินไปไหนสติหลุดลอย ใจลอยไปหาแต่เขา ทั้งที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน(บางทีก็คิด โดนของป่าววะ) บางทีเดินๆไปก็เขกหัวรู้สึกผิดกับแฟนเรา ตอนนี้ใจเราลอยหาเขา 60% แล้ว ทั้งที่เราก็ไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้น ผู้ชายมาก็หลายแบบ แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ถึงๆที่รู้จักกันไม่นาน
อยากรู้ว่าควรทำยังไงดี ความรู้สึกนับวันๆจะกลายเป็นความรัก(ข้างเดียวรึป่าว) แล้วแฟนเราควรทำไงกับเขาดีเพราะก่อนหน้าที่คนๆนั้นจะเข้ามาหัวใจก็จะไม่ไหวกับนิสัยเขาแล้ว กลายเป็นว่าพอคนนั้นเข้ามาเลยทำให้ความรู้สึกมันชัดเจนขึ้นว่าเราไม่ได้รักแฟนเลย ตอนนี้เคลียดมากเลยใครพอจะมีความคิดเห็นบ้าง ด่าได้แต่อย่าแรง แค่นี้ก็เครียดตายแล้ว
