เราเป็นแค่คนที่ไม่ได้หน้าตาดีคนหนึ่งค่ะ เกิดมายังไม่เคยมีแฟน มีแต่เคยคุยบ้างเรื่อยๆ…คนรอบตัวก็มีแฟนกันเกือบหมด เพราะอยู่ในวัยมหาลัยแล้ว บางคู่ดูเหมาะสมกันมาก ดูแล้วน่าจะคบกันนาน บางคู่ก็ดูฉาบฉวยชั่วคราวเคยมองความรักทั้งในรุ่นเดียวกันและในรุ่นวัยกลางคน ยังไม่เคยเห็นความยั่งยืนที่แท้จริงเลยความรักที่งดงามที่ในวัยเด็กเคยวาดฝันไว้สวยหรู ก็ค่อยๆพังลงเรื่อยๆ ไม่ได้พังเพราะมันทำลายเรา เเต่พังเพราะมันทำลายคนรอบตัวที่เรารักก็สงสัยอยู่ว่านี่พึ่งอยู่มหาลัยเอง ทำไมต้องมีเรื่องให้ปลงกับความรักขนาดนี้ด้วย
มองๆไปมันแล้วมันไม่เคยเกิดกับตัวเราเราก็ไม่ได้ทุกข์เท่าไหร่ แต่ใจค่อนข้างปิดกั้นประมาณหนึ่งเวลาที่พูดว่าไม่มีแฟนหรือไม่เคยมีแฟน มันก็รู้สึกฝืดปากนิดๆพอย้อนมองกลับมาแล้วก็รู้สึกว่าเป็นเราที่ไม่เปิดโอกาสซะมากกว่า คนที่เริ่มเข้ามาใกล้เกินเราก็จะเดินออกมาตลอด
มันมีคนบางพวกที่ดูแล้วไม่ควรต้องมาเจอกับความรักแย่ๆแบบนี้แบบนั้น อย่างพวกคนที่ดีสุดขีด เห็นแล้วมันน่าสงสารคนที่อกหักไม่จำเป็นต้องหน้าตาแย่ เพราะหน้าตาดีแค่ไหนถ้าคนมันจะทิ้งมันก็ทิ้งคนที่จะทิ้งก็ไม่จำเป็นผู้ชายเสมอไป ผู้หญิงทิ้งบ้างก็มี คนที่เลิกกันก็ไม่ใช่เหตุผลของการทำเรื่องแย่ๆ หรือการนอกใจเสมอไป เข้ากันไม่ได้ก็มีคนที่ถูกนอกใจก็ไม่จำเป็นต้องเลิกอีก ทนอยู่ก็มีคนที่มีกิ๊กก็ไม่จำเป็นต้องดูกลิ้งๆ กะล่อนๆ คนเรียบร้อยโดนหลอกให้รักทั้งที่มีแฟนอยู่แล้วก็เยอะแยะคนที่ถูกทิ้งไม่จำเป็นต้องแสนดี เรียบร้อย คนแบดๆ สับขาเก่ง ถูกทิ้งร้องไห้เมามายก็เห็นมาแล้วดีแค่ไหนก็ถูกทิ้ง รักแค่ไหนสักวันก็เบื่อจนสุดท้ายก็มีคำถามว่ารักแล้วมันทุกข์ ทำไมถึงยังอยากรัก มีทั้งคำถามและคำตอบที่เหมาะสมแต่ก็ยังชั่งไม่ได้อยู่ดีว่าอะไรมันดีกว่ากันอาจจะไม่ต้องเลือกสิ่งที่ดีแต่คงต้องเลือกสิ่งที่เหมาะสมกับไลฟ์สไตล์ตัวเอง
ถามว่าอยากมีความรักไหม ก็ตอบตัวเองไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะบางครั้งที่เหงา เราจึงเพรียกหามัน แต่ทุกครั้งที่มันเข้ามา กลับเป็นเราที่เดินหนีไม่เข้าใจตัวเอง ว่าต้องการอะไร…เข้ามาบ่นเฉยๆชีวิตนี้จะไว้ใจอะไรได้อีก…ขอลงความเห็นว่าไม่มี
