เคยมั้ย? คบกับใครคนนึงที่เขารักเราจริง ยอมเราทุกอย่าง ดีกับเรามาก ไม่เคยเจ้าชู้ ไม่เคยนอกใจ และเราก็รักเขาเช่นกัน
พอคบกันนานๆไป มันก็มีจุดนึงที่ทำให้เราเปลี่ยนไป เรามีความคิดขึ้นมาว่า เราจะรักกันไปทำไมในเมื่อสักวันเราต้องเลิกกัน
เรานึกไปถึงอนาคตว่าเราคงไม่ได้รักกันจนถึงวันที่เราเป็นผู้ใหญ่แล้วหรอก ไม่จบกันวันนี้สักวันก็ต้องจบ คนที่เราวาดฝันกับเขามันคนละคน ปล่อยให้เราต่างคนต่างเดินไปเจอคนในฝันกันสักที นั่นคือสิ่งที่เราคิด
เราตัดสินใจบอกเลิกแล้วเดินออกมาจากเขา พูดอีกอย่างก็คือเราทิ้งเขานั่นแหละ เราไม่ได้คิดแล้วตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเลย เราคิดเรื่องนี้มานาน
เรารักเขานะ รักและผูกพันธ์มาก เวลาที่เรารู้จักกันมาไม่ใช่น้อยๆเลย เราผ่านช่วงชีวิตที่ดีและไม่ดีมาด้วยกัน เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่วันที่เราเด็กอายุเท่านั้นจนวันนี้เราเริ่มโตมากๆจนอายุเท่านี้ เพราะความโตนี่แหละเลยทำให้ความคิดเราเปลี่ยนไป
ยิ่งโตเราก็ยิ่งจริงจังกับทุกๆอย่าง เราคิดว่ารักอย่างเดียวมันก็ไม่พอ มันมีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้เรารู้สึกว่าท้ายสุดแล้วยังไงเราก็แต่งงานกันไม่ได้
ตอนนี้เราสับสนไปหมด เราจริงจังกับชีวิตมากไปหรือป่าว เราทิ้งเขามาทั้งที่เขาเองก็ไม่ได้ผิดอะไร แล้วต่อไปเราจะได้เจอคนดีๆแบบเขามั้ย จะได้เจอคนที่รักเราได้อย่างที่เขารักเรามั้ย เราสับสนไปหมด
ตั้งแต่ที่เราเดินออกมาจากเขา เราอยู่คนเดียวไม่มีใคร เราอยู่ได้ แต่เราคิดถึงเขา และเราสับสนมากจริงๆว่าเราทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
เราไม่เข้าใจว่าเราทิ้งคนที่รักเราทำไม เราควรรอให้รักเราถึงทางตันจริงๆก่อนมั้ยแล้วค่อยตัดสินใจจบกันแบบนี้
เราควรทำยังไงต่อไปดี เราควรกลับไปหาเขาหรือเราควรเดินหน้าต่อไป
