เราจะทำยังไงดีค่ะคือเราไม่เคยลืมเค้าเลยเจอกันทุกวันแต่มีวันนี้ที่เรายิ้มให้เค้าเค้าแค่ชะงักไปแต่ก็เดินไปต่อแล้วตอนเดินสวนกันเราก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าเค้าเลยแต่เพื่อนเราบอกว่าเค้าหน้าเศร้าๆ ต่างคนต่างเศร้าหรือมีแค่เราที่เศร้าก็ไม่รู้ เราเป็นคนบอกเลิกเค้าเราไม่รู้ว่าเค้าจะเจ็บเหมือนเราไหมแต่ถึงแม้เราเป็นคนบอกเลิกเค้าแต่เราก็เจ็บมากๆอยู่ดีหรือบางครั้งเราอาจจะเจ็บมากกว่าเค้าก็ได้ ถ้าถามว่าอยากกลับไปไหมใจหนึ่งบอกอยาก อีกใจอย่ากลับไปเจ็บอีกเลยเราเลยเลือกที่จะถอยและกลับไปเป็นคนรู้จักเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมดีกว่า แต่มันก็คงไม่เหมือนเดิม เราคิดว่าเราถอยออกมาจากเค้าเราก็ลืมเรื่องต่างๆลืมเค้าได้เองแต่มันกลับตรงกันข้ามเลย…เรายิ่งจำเค้ามากขึ้นจำได้ทุกอย่างที่เค้าเคยบอกเรา เราอยากจำนะอย่างน้อยครั้งนึ่งมันก็เป็นช่วงเวลาดีๆ แต่เราก็อยากลืมมันไปเพราะในเวลาที่แสนมีความสุขนั้นมันกลับแฝงไปด้วยความโลเลของเค้า เราเลยเลือกอยากจะลืมๆไปสักนิดก็ยังดี ขอคำปรึกษาหน่อยนะค่ะ
