เราเคยคบกับแฟนคนนึงแตเลิกกันไปเพราะเราเข้ากันไม่ได้ แต่เราก็ยังอาลัยอาวรยังยื้อเขาไว้อยู่ เลิกกันแล้วนะ แต่เราก็ยังคุยกันอยู่ จนบางทีเราก็รู้สึกว่าควรพอ เราเหนื่อยกับการวิ่งตามอะไรที่ไม่แน่นอน บางทีเหมือนจะมีใจข บางทีก็ตอบห้วนๆสั้นๆ เลยหายไปเลยแต่บอกเขานะ เวลาเห็นรูปเขาฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวก็จะทักเขาไปตลอดห้ามใจไม่ได้ พอเจอเหตุการอย่างโพสรูปนู้น แต่ตอบเราไม่ได้ หรือเจอเหตุการ์ณที่เรารู้สึกว่าเขาไม่แคร์เรา เราก็จะออกมาตลอด วน
ลูปแบบนี้แต่ก็ไม่ได้มีอะไรบาดหมางกันก็จบดีทุกรอบ จนมีครั้งนึงที่เราขอคุยไปยาวๆบอกจะรอ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเราก็คุยกันดีขึ้นนะ ผ่านไปเรื่อยเวลาเจอเรื่องเก่าๆผมก็อดทนตลอดจนเจอเรื่องบางเรื่องที่เรารู้สึกนอยเขามากๆ เลยทะเลาะกันมีปากเสียงนิดหน่อย ไม่มีใครผิดแค่เรามองเรื่องบางเรื่องคนละมุมมองกัน เขาบอกว่าจะไม่ให้โอกาศเราอีกแล้ว แต่ก็จบแบบดีๆคือไม่บาดหมางไม่ติดค้าง เราออกมาจากตรงนั้นมา ผ่านไป1เดือน ตอนแรกก็ตั้งใจจะไม่ไปยุ่งอีก แต่บังเอิญเห็นรูปเขาความรู้สึกเดิมๆมันก็กลับมา ใจไวมือไวไปทักเขาอีก ครั้งนี้เราก็กลับไปเหมือนทุกที แต่ครั้งเขาดูตอบเราน้อยลง อาจจะเพราะว่าอย่างที่บอกว่าจะไม่ให้โอกาศเรา อีกแง่เขาคงไม่อยากให้ความหวังเรา หรือาจจจะ ไม่อยากคุยกับเรา พยายามทำให้เรารู้ว่า ไม่อยากคุยโดยการตอบสั้นๆ
แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะอดทนให้ถึงที่สุดให้ใจมันเจ็บแบบสุดๆก่อนแล้วเราจะออกมาเอง ถ้าออกมาอีกครั้งตั้งใจว่าจะไม่กลับไปอีกหรือถ้ากลับไปอีก จะกลับไปในสถานะที่เราเห็นเขาเป็นเพื่อนจริงๆ ผมเชื่อว่าถ้าเราทำอะไรสุดๆแล้ว จะได้ไม่เสียใจภายหลัง ถ้าผมจะออกก็คงมาจาก เธอเอ่ยปากเองให้เลิกคุย ภาย1-2เดือนไม่มีอะไรคืบหน้าพัฒนาขึ้น ยังถามคำตอบคำเหมือนเดิม ก็จะถอออกมาแบบจริงจังละ ตอนนี้จะทำให้เต็มที่ก่อน สุดๆไปเลย เขาอาจจะยอมลดกำแพง ใจอ่อนหน่อยก็ได้
