วันแห่งความรักนี้ขอไม่พูดถึงรักของหนุ่มสาวแต่ขอพูดถึงความรักที่คุณตามีต่อฉันเอง คุณตาของฉันเป็นคนที่อารมณ์ดี ไม่ดุ ใจดี น่ารักและก็รักหลานทุกคน เวลาที่มีของกินหรือขนมคุณตาจะให้หลานๆ กินก่อนเสมอ แต่ถ้าครั้งไหนที่คุณตาต้องกินก่อน อาหารแทบจะไม่ถูกแตะเลยด้วยซ้ำ
จนบางทีพวกเราต้องโกหกว่ากินกันหมดแล้วตากินเหอะ…. เราลืมบอกไปว่าฐานะทางบ้านเราสมัยก่อนก็ไม่ใช่คนรวยอะไรหรอก คุณตาหาเงินด้วยการเดินขายยาสมุนไพรและก็ทำเกษตร…
ความประทับใจไม่รู้ลืมของเรากับคุณตา วันหนึ่งคุณตากลับมาจากขายยาสมุนไพรได้เงินมาเพียงแค่ 400 บาท (ที่ต้องเดินขายตามหมู่บ้านทั้งวัน) ตาซื้อขนมมาฝากหลานๆ ตาให้เงินยาย 200 บาท ตาให้เรากับน้องชายคนละ 50 บาท เงินที่เหลือในมือตาเหลือแค่เพียง 40 บาท ฉันมองหน้าตาแล้วถามตาว่า ตาพอใช้เหรอค่ะเงินเท่านี้ ตาบอกพอใช้สิตาไม่ได้ไปใช้อะไรหลานเก็บเงินที่ตาให้ไว้ไปโรงเรียนเถอะ…ความรู้สึกวันนั้นมันทำให้ฉันได้คิดว่าสักวันฉันต้องหาเงินมาให้ตาบ้างเหมือนอย่างที่ตาเคยให้ฉันในวันนั้น…
และวันนี้ฉันก็ได้ทำอย่างที่คิดไว้แล้ว…ได้ซื้อขนมให้ได้ให้เงินแกไว้ใช้บ้างได้จ่ายเงินให้ตอนพาไปหาหมอบ้างเป็นครั้งคราวครั้งละนิดละหน่อย
ถึงจะเป็นจำนวนเงินไม่มากเท่าไหร่…ฉันทำเท่าที่ฉันพอจะช่วยได้…แต่มันก็คือความภูมิใจที่ครั้งหนึ่งตาเคยเป็นผู้ให้เราและวันนี้เราได้ให้ท่านบ้างแม้มันจะเป็นแค่เพียงส่วนน้อยถ้าเทียบกับสิ่งที่ท่านเคยให้เรา….
