เริ่มเรื่องเลยนะคะพอดีคบกันสามีมาประมาณ 3-4 ปีค่ะ ช่วงประมาณปี57 แฟนเราไปทำงานต่างจังหวัดประมาณครึ่งปี ช่วงนั้นแม่เราก้อป่วยเลยต้องดูแลแม่อยู่ที่บ้านแม่ เพราะว่าห่างกัน เราก้อน่าตาก้อพอใช้ได้เลยมีหนุ่มมาจีบบ้างตอนที่เราห่างกันกับแฟน มีคนมาจีบจนเราใจอ่อนเลยคบหากันแต่เราก้อบอกเขาว่าเรามีแฟนแล้วเขาก้อยอมคบกับเราอยู่ดี จนเรามีอะไรกัน ช่วงหลังจากนั้นเรารู้สึกผิดยังไงบอกไม่ถูกก้อเลยเลิกกับผู้ชายคนนั้นไป แอบคิดว่าเราทำอะไรลงไป จนแอบนั่งร้องไห้เพราะสำนึกผิดอยู่หลายครั้งมันเป็นตราบาปอยู่ในใจ จนเวลาผ่านไปสามีของเรา กลับมาจากทำงานต่างจังหวัด แล้วเราก้ออยู่ด้วยกันตามปกติอยู่เราก้อคิดเรื่องนั้นขึ้นมา แอบลองถามเขาว่าถ้าเราไปมีอะไรกับคนอื่นเธอจะทำยังไง เขาตอบอย่างไม่ลังเลว่าเลิกอย่างเดียวเขารับไม่ได้เพราะเขาบอกว่ามีพ่อแม่ที่รักเขาเขาไม่แคร์ ถ้าเราไม่รักเขาก้อปล่อยเราไป เพราะเรารักเขามากๆเลยไม่อยากทำให้เขาทุกข์ใจเลยตัดสินใจไม่บอกเขาเรื่องที่เราไปมีอะไรกับคนอื่นปล่อยให้เรื่องมันค้างคาในใจของเราคนเดียวพอ จนปี59 เรามีลูกกับสามี เราสองคนก้อมีความสุขกันดีจนถึงปัจจุบัน อยากถามว่าเราควรจะสารภาพดีไหมหรือปล่อยให้มันผ่านเลยไป เพราะทุกวันนี้เราก้อลืมๆมันไปแล้ว
