ผมมาคิดๆ ดู ว่าทำไม คนที่ผมคบมาจะจากผมไป ปัญหาใหญ่ๆคงมาจากเงิน ผมหาเงินเรียนเองตั้งแต่ป.ตรี ทางบ้านฐานะไม่ค่อยดี ผมมักจะบอกสาวที่คบก่อนเสมอ ว่าผมต้องทำงาน หาเลี้ยงทางบ้าน ค่าน้ำค่าไฟ ค่าข้าว บางเดือนรายจ่ายเป็นบางเดือนหมื่น ซึ้งคนที่คบกับผมก็เข้าใจ
มันทำให้ผมเป็นคนประหยัด ข้าวกลางวันยังไม่กินเลย โชคดีที่มีแม่ทำกับข้าวให้กิน เหล้าบุหรี ไม่เคยแตะ ขนาดบุฟเฟ่ ผมก็ไม่กิน ส่วนใหญ่จะมีผู้ใหญ่พาไปเลี้ยง
เวลาที่ผมอยู่กับแฟนผมคิดว่าซื้อกับข้าวมาทำกินมันจะประหยัด และอร่อยกว่าที่ร้านซึ่งแฟนเก่าผมก็มักบ่นว่า อยากไปกินนู้นกินนี่ ผมคิดว่าแค่ให้ท้องอิ้มก็พอแล้ว
ทุกเดือนต้องไปเที่ยว ผมก็ต้องเก็บเงิน เมื่อก่อนผมก็ซื้อพวกของเล่นของสะสมพอมีแฟนก็ต้องเลิก เพราะไปเที่ยวแต่ละที่ก็ใช้เงินสูง ผมกับแฟนเก่าก็วางแผนจะไปซัปโปโร ค่าเรื่องบินใครออก ก็ผมนี่แหละ
วันที่เราทะเลาะกัน ส่วนใหญ่ก้เป็นเรื่องเงิน เธอถามผมว่า “เงินไปไหนหมด”ผมก็เก็บไว้ไปเที่ยวไง แล้วก็ยามจำเป็น ผมก้อยากจะมีบ้านใหม่ เธอก็บอกให้ผมซื้อรถ ผมก็ไม่ได้รู้จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อเพราะเธอคิดว่าทุกเดือนต้องไปเที่ยว ทุกสัปดาห์ต้องไปกิน
สุดท้ายเธอก็ไปจากผม สิ่งที่ผมทำให้ตลอดมา ก็เพื่อเธอ
ผมมักเป็น “คนเห็นแก่ตัวในสายตาเธอ”
ถ้าวันนึงผมคบใครใหม่ผมก็คงเป็นแหละ ผมรอคนที่พร้อมจะก้าวเดินไปกับผมไม่ใช่ขี่คอ แล้วผมจมลงไปเรื่อยๆ จะมีมั้ยนะผู้หญิงแบบนั้น
