เรามีแฟนตอนม.3ค่ะ ตอนนี้เราอยุ 18 ค่ะแฟนคนเเรกของเราเขาเป็นทุกๆอย่างของเราค่ะ เราคบกับเขาประมาณ4ปีแต่ตอนนี้เราแยกกันอยู่แล้วค่ะ หรือใช้คำว่าเลิกก็ได้ค่ะ ช่วงแรกเขารักเรา ดูแลเราดีมากค่ะ เขาใส่ใจเราทุกอย่างแต่เขาเป็นคนเจ้าชู้ค่ะ เขาชอบคุยกับคนอื่น คบกับคนอื่น เราก็บอกเลิกเขาค่ะ เราเลิกกันได้วันสองวันเขาก็มาง้อเราค่ะ เราก็กลับไปคบต่อ หลายครั้งมากในเวลา1ปีเราคบๆเลิกๆกับเขาหลายครั้งมาก จนมันหนักขึ้นช่วงเราม.4ใหม่เราทะเลาะกับเพื่อนด้วย บ้านเราไม่มีใครด้วยเราเหงาเราก็ไปอยู่กับเขา ไปๆมาๆจนเราท้อง เราท้องนะ เราก็ออกจากโรงเรียนค่ะ แต่เขาไม่ออกนะคะ ตอนนั้นเราทะเลาะกันค่ะ เขาไล่ให้เรากลับมาอยู่บ้าน แต่เขามีแฟนใหม่ แต่ไม่มีใครรู้ค่ะเพราะเขาไม่ชอบเปิดเผย เรื่องเรากับเขา เขาก็ไม่ชอบให้ใครรู้ค่ะ ประมาณ4เดือนที่เขาไปเสวยสุขกับคนอื่นค่ะไปมีอะไรด้วย ตามประสาผู้ชายอะค่ะ เพื่อนยุบ้าง เรารู้หมดทุกอย่างตอนนั้นเราลืมเขาไม่ได้ เราส่องเฟสเขาตลอดจนวันนึงเขาก็มาง้อเรา เราก็กลับไปค่ะเราเจ็บนะที่เขาทำกับเรา แต่เราก็ยังกลับไป กลับไปไม่ใช่ว่าจะมีอะไรดีขึ้นนะคะ เขาเหมือนเดิมยังคุยกับคนอื่นเหมือนเดิม เรายอมเขาทุกอย่างแต่เขาไม่ดีกับเราเลย เรากลับไปเขาก็คุยกับคนอื่นไปทั่วทำนิสัยเดิมๆไปเอากันก็มีค่ะ เราก็ทนได้ค่ะ เวลาทะเลาะกันเขาชอบทำร้ายร่างกายเรา เราก็กลัวค่ะ เราเป็นคนอ่อนต่อโลกมาก เรายอม ไม่ใช่แแค่เขานะคะ เรายอมทุกคน จนเราคลอดลูกค่ะ เขาดูแลเราดีนะคะจนสักพักเขาก็ทำนิสัยเดิม ตอนนี้เราอยู่บ้านเขาอยู่นะคะ เราเจ็บมากที่เขาทำกับเราแบบบนี้ลูกก็มีนะ ไม่เคยดูแลช่วยบ้างแต่ไม่มาก ออกไปกินเหล้ากลับบ้านดึก เราก็ทนไม่ไหว คราวนี้เราบอกพ่อแม่จะกลับบ้าน ก่อนกลับก็ทะเลาะกัน เราก็โดนทำร้ายมาค่ะ เราเกลียดเขามาก เราเจ็บมากทั้งตัวและใจ ตัวนี่ช้ำไปหมดเลย จนเรากลับมาอยู่บ้านค่ะ ไม่กี่อาทิตย์เขามาง้อเรา เราเจ็บนะ แต่เราก็กลับไป จนเราคิดว่าครั้งสุดท้ายละ แต่มันไม่สุดท้าย ครั้งนี้เขาทำตัวดีขึ้นค่ะไม่คุยกับใครละ ดูแลเรากะลูกดีมากๆเปลี่ยนไปคนละคนเลย คราวนี้ค่ะเราช่วยกันทำงานเก็บเงินเราสัญญากันเอาไว้ค่ะว่าจะซื้อบ้านซื้อรถทำนู้น ทำนี่ แต่ฝันก็สลายค่ะ เราทำงานกับเขาที่โรงงานเดียวกัน แต่เขาค่ะ เขาออกเพราะเขาไม่อยากทำ น่าเป็นเพราะเขาเหนื่อยด้วยละค่ะ เราก็ให้เขาออก ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราทำเอง และให้เขาไปหางานทำใหม่ จนเดือนนึงเขาก็ยังไม่ทำงานนะคะเราก็ไม่อะไร ไม่ว่า แต่เขาเอาเงินเราไปใช้พอเงินออกก็หมด เรานี่อดตลอดเราทำงาน 12ชม.เหนื่อยนะเหนื่อยมากวันๆแทบจะไม่ได้กินอะไรเลย ตังค์ไม่เหลือแต่เราก็ทนนะ เรามีลูกแล้ว เราอยากให้ลูกมีครอบครัวที่อบอุ่นเราทนๆๆๆสุด เราหวังว่าเขาจะคิดได้ แต่ไม่เลยยิ่งเราพยายามมันยิ่งเหนื่อย จนสุดท้ายเราไม่ไหว ไม่ไหวแล้วจริงๆไม่ไหวทั้งงานละเขา แต่เราก็สู้เพื่อที่จะอยู่กับเขา เราแค่อยากออกจากงานนี้แต่เราจะหางานทำนะคะไม่ใช่เราจะอยู่ว่างๆ เราก็ทะเลาะกันเลยค่ะ เราไม่อยากทำงานนี้เเล้ว แต่เขาให้เราทำ ถ้าเราไม่ทำเขาก็จะเลิกกับเราค่ะ เขาพูดว่าแบบนี้ แต่เราก็ไม่อยากทำงานนี้แล้ว เราคิดย้อนไปนะว่าเขายังไม่ทำเลยให้เราทำคนเดียวหรอ เขาจะให้เราเลี้ยงเขาแบบนี้ใช่ไหม เราก็เหนื่อยตายสิ จนสุดท้ายค่ะเราสุดจะทนกลับมาบ้านเลยค่ะครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วมันจะสุดท้ายจริงๆไหมเรากลัวทำใจไม่ได้คนเคยรัก คนแรก เขาคือทุกๆอย่าง เราพยายามแล้วเงินเราก็แอบเก็บ เราอยากให้ลูกของเรามีครอบครัวที่ครบมีทั้งพ่อแม่ เราสงสารลูกเราจริงๆแต่เราทำได้แค่นี้เราเหนื่อย 4 ปีมันมีมากกว่านี้ค่ะเราขอเล่าแค่นี้ค่ะ ขอระบายแค่นี้ค่ะ ขอบคุณที่เขามาอ่านกันนะคะ
