เราคบกับแฟนมา 5 ปี ช่วงแรกๆเราไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะอยู่คนละประเทศแต่สองปีหลังเราเจอกันบ่อยขึ้น ทำให้รู้สึกรักและผูกพันมากขึ้น จนเราอยากแต่งงาน เขาเองก็อยากแต่งงาน จึงไปทำความรู้จักกับคนที่บ้านเราเพื่อจะคุยเรื่องแต่งงานแต่ทางครอบครัวเราไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเลย เป็นอย่างนี้มา 3-4 ครั้งทุกครั้งที่เราถามเรื่องแต่งงานกับพ่อแม่ก็จะเงียบไม่สนใจ จนล่าสุดที่เขามาที่บ้านก็ยังเหมือนเดิมครอบครัวฝ่ายชายก็ถามว่าตกลงทางเราว่ายังไงบ้าง จะให้ไปขอไหม ปรากฏว่า ทางที่บ้านเราก็เงียบเหมือนเดิมแม่ของแฟนบอกว่า ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่าครอบครัวเราไม่โอเคกับเขาแล้วหละสุดท้าย มันก็กลายเป็นความท้อใจที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจกับความรักของเรา แล้วเราก็เลิกกัน..แต่ก็ยังคุยกันอยู่ แต่เราก็เริ่มห่างกัน เพราะคบกันไปพ่อแม่ก็ไม่ให้อยู่ดี จนเมื่อ 2 เดือนที่แล้วญาติทางผู้ชายก็หาคู่หมั้นให้ และอีก 2 เดือนข้างหน้าเขาก็กำลังจะแต่งงาน !!!เรารู้สึกหน้าชาาาาาาาไปหมด เราร้องไห้ เรากลายเป็นคนเงียบ ไม่พูดไม่จา แม้กระทั่งพ่อกับแม่เรารู้สึกหมดแรง มันเหมือนสิ่งที่เราหวังไว้มันพังลงในพริบตา เราไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าแฟนเรากำลังจะแต่งงานเราไม่รู้ว่าพ่อแม่จะรู้สึกยังไง เขาจะรู้ไหมว่าลูกเจ็บปวดแค่ไหน ความรักมันไม่ใช่ว่าจะคบกับใครก็ได้ เพราะเรารักเขาคนเดียวววววว ยิ่งเราไม่ใช่เด็กวัยรุ่นแล้ว เราไม่อยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครอีกแล้ว เราเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้น จนทุกอย่างดูแย่ลง เราไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้วคนที่ลูกคิดว่าเขาจะเข้าใจเราที่สุดและรับฟังเรามากที่สุด แต่พวกเขากลับไม่เข้าใจเราเลยมีอะไรที่ทำให้มันไม่จบแบบนี้ได้ไหม ก่อนที่เขายังไม่ได้จัดงานแต่งงาน
